W twórczości Borysa Russki niesłychanie rzadko pojawiają się utwory metapoetyckie. Autor, urzeczony pięknem otaczającej go natury, zapisuje swoje doznania, przeżycia i refleksje, niczym dawni podróżnicy odkrywający egzotyczne kraje. Z tym że czyni to w języku liryki, zdolnym oddać najbardziej subtelne spostrzeżenia, najdelikatniejsze barwy i najzwiewniejsze sytuacje. [...] Motywy: nieskończoności, czasu i drogi wysuwają się na pierwszy plan najnowszego tomu Borysa Russki. Nie byłby jednak autor subtelnym lirykiem, gdyby nie starał się nadać owym ogólnym pojęciom osobisty rys. Wszak – jak napisał w wierszu Grudzień – „Przeszłość każdy mierzy swoją miarą/ – chwilami olśnień,/ dniami burz…”. Fundamentem jego przeżywania czasu nie jest jakaś linearna miara, lecz przekonanie o sensowności wszystkich doświadczeń