[...] Celem niniejszej pracy jest refleksja: dla kogo Rumunia była „zasadnicza”? Zasadnicza jako kto: polityczny i gospodarczy partner, potencjalny sojusznik? A może jako wasal, wojskowy „wolny najmita”, gotów za złudne poczucie bezpieczeństwa i okruchy z pańskiego stoły na każde skinienie „umierać za Gdańsk”? Dlaczego państwu wlokącemu się w procesie przemian ustrojowych i gospodarczych, teoretycznie bez szans — tak Rumunia była postrzegana na Zachodzie i tak bezkrytycznie powtarzano to w Polsce — otworzono salony sojuszu? Jakie mechanizmy zadziałały, że z Kopciuszka w przeciągu zaledwie kilku miesięcy stała się beneficjantem rozszerzenia? Kto się bał Rumunii w NATO? [...]