Podwaliny tej książki powstały wiele, wiele lat temu, ale musiały minąć ponad dwie dekady, by zamiar zrealizował się w takiej właśnie formie. Przedtem nie służył temu ani klimat polityczny minionej epoki, ani zupełnie odmienne zainteresowania autora. Świat dalekich wysepek rzuconych w bezmiar szmaragdowych wód Mórz Południowych działa na nas jak narkotyk. Większość z nas chciałaby ten świat odwiedzić, wielu z tych, którzy odwiedzili, nie chciałoby go nigdy opuścić. Pamiętajmy jednak, że nie jest to do końca raj na ziemi. Tam, jak wszędzie gdzie indziej, żyją ludzie podli, zawistni, okrutni, źli, gotowi zgotować piekło swoim bliźnim. I o tym, lekko i z nieco wisielczym humorem, opowiadają „Wiórki kokosowe”.