Niniejsza praca poświęcona jest przede wszystkim alegorii i miejscami jej koneksjom z ironią w różnych kontekstach interdyscyplinarnych, które uzasadniają wypełnienie estetycznych przestrzeni pedagogiki. Służą one, przypomnijmy, zdobrywaniu wiedzy o myśleniu krytycznym, które staje się istotą samodzielności i odpowiedzialności człowieka.

Fragment Wstępu