To, co najlepiej wyróżnia całą angielską tradycję polityczną na tle reszty kontynentu, to bez wątpienia jej silny empiryczny komponent. Największe burze intelektualne, które targały Anglią w czasach nowożytnych, były odbiciem fundamentalnych sporów z zakresu praktyki politycznej. Począwszy od czasów Tudorów, poprzez rządy Stuartów, Hanowerczyków, aż po epokę wiktoriańską teoria i praktyka polityczna były tam ze sobą nierozerwalnie splecione. Jest to doświadczenie zupełnie różne niż to, które było na przykład losem Francji, z którą Brytyjczycy lubili zestawiać własne dokonania. Zwrócił na to uwagę Tocqueville, widząc przyczynę tragicznych wydarzeń rewolucji w dramatycznym braku doświadczenia politycznego tych, którzy za pomocą swych piór, niczym dynamitem, wysadzali gmach starego reżimu. [...] W tym samym tonie brzmią słowa Macaulaya wychowanego w starej wigowskiej tradycji: „Wiarą naszą jest, że sztuka rządzenia oparta jest na doświadczeniu i że, jak wszystkie tego rodzaju umiejętności, jest ciągle w stanie postępu i rozwoju".

Fragment Wstępu