Książka pt. Światosław Jarosławic książę czernihowski i kijowski (1027–1076), to pierwsza w historiografii europejskiej biografia tego władcy. Wśród synów Jarosława Mądrego uchodził Światosław za najbardziej energicznego i przedsiębiorczego. Nad księciem ciążyło odium sprawcy zamachu stanu. Naruszając przykazania ojcowskie, pozbawił władzy brata Izjasława. W ruskiej praktyce politycznej nie był to żaden ewenement, Rurykowice odbierali sobie trony i życie. Światosław wpisywał się zatem

w obowiązujący schemat  bezprawia i krwawych waśni. Księciu zarzucano  okrucieństwo, mściwość, intrygi „domowe” i międzynarodowe. Większość z tych oskarżeń nie polega na prawdzie. Na wyobraźnię obserwatora ruskiej sceny politycznej XI wieku szczególnie oddziałuje najpiękniejszy epizod biografii Światosława – desperacka decyzja o obronie Rusi przed Połowcami po klęsce Rurykowiców nad Altą. Z niewielką armią stanął przeciwko znacznie liczniejszemu wrogowi. Do swych wojów powiedział wówczas: „Uderzmy, już nie mamy gdzie się podziać” i zwyciężył. Triumf nad rzeką Snow wzmocnił autorytet księcia, a dalsze wydarzenia wytyczyły mu drogę na tron kijowski. Światosław obok Jarosława Mądrego, Mścisława Chrobrego i Włodzimierza Monomacha należy do najwybitniejszych władców wśród sukcesorów Włodzimierza Wielkiego.