Tytuł Silva rerum, odwołujący się do cokolwiek plotkarskiej i popularnej kiedyś w dworkach formy literackiej, upoważnia do podejmowania różnorodnej problematyki, niekoniecznie ze sobą powiązanej, stąd Czytelnik znajdzie w książce nie tylko zagadnienia identyfikowane zwykle z pedagogiką ogólną i filozofią pedagogiczną, ale także problematykę z zakresu historii ludowej oświaty, pedeutologii, a nawet metodologii badań pedagogicznych.                             

Teksty zasadniczo mają charakter autonomiczny, jako że nie rządzi nimi ani chronologia, ani jakiekolwiek inne principium, co powoduje, że mogą być one czytane w dowolnym wyborze i w dowolnej kolejności. Efektem tej ich samodzielności jest także to, że dla jasności myśli i wywodu pewne idee i tezy musiały być powtórzone, nawet kilkakrotnie, ale jak sądzę: „Co warto powiedzieć raz, warto i dwa razy”.  

Od autora