Zwycięzcy swoich poległych ogłaszają bohaterami, podczas gdy polegli po stronie przegranych uznawani są za przestępców. Tymczasem wszyscy zabici żołnierze spoczywają pod ziemią w swoich ramionach. Ich duchy przez lata nadal walczą i cierpią na polu bitwy.

Nie ma żadnej logiki ani sensu w wyrażeniu „wojna dla pokoju” – jest ono sofizmatem. Zwrot „wojna dla pokoju” jest równie bezsensowny jak „umierać dla życia”, „cierpieć dla przyjemności” czy „być nieszczęśliwym dla szczęścia”.

Współczesny człowiek toczy w sobie wewnętrzną wojnę, znajduje się w stanie wewnętrznego chaosu, będąc całkowitą ofiarą iluzji. Aby osiągnąć pokój, musi przezwyciężyć ten chaos. Jeśli jednak ktoś próbuje go pocieszać, traktuje go w istocie jak wroga, ponieważ pocieszenie jest stratą czasu i nie prowadzi do pokoju.

Jeśli człowiek nie podejmie walki wewnątrz siebie, będzie zmuszony walczyć na zewnątrz. Jeśli jednak wejdzie w tę wewnętrzną walkę,stoczy ją, zwycięży i zakończy tę wojnę, wówczas zakończy także wojnę na zewnątrz. To jedyna droga do pokoju.