Pokusa zebrania w jednym miejscu pokaźnej cząstki swego dorobku naukowego nie jest tu bez znaczenia i ma liczne pierwowzory. Zamiarem autora jest wkład w uporządkowanie i wzbogacenie wiedzy o przemianach polskich gazet i czasopism, zjawiskach i mechanizmach ich wzrostu bądź kryzysu w pierwszym trzydziestoleciu po transformacji ustrojowej w korelacji do rozwoju innych sektorów medialnych. Niniejsze opracowanie ma na celu uzupełnienie obrazu przemian wybranej części polskiego rynku prasowego, rozpoznanego już dzięki wieloletnim wysiłkom innych badaczy. Chodzi tu, po pierwsze, o rozciągnięcie ram czasowych na pełne trzy dekady (1989–2019), po drugie – uwzględnienie do obserwacji ponad dwudziestu segmentów rynkowych (inni badacze interesowali się co najwyżej kilkoma), po trzecie zaś – próbę pomiaru zachodzących zmian przy pomocy opracowanej skali koniunktury/dekoniunktury dla okresów 10-letnich bądź krótszych (zwanych tu „fazami”) – narzędzia zastosowanego zarówno dla całych segmentów, jak i subsegmentów rynkowych.