Książka Tomasza Miłkowskiego Teatr Norwida koncentruje się na analizie koncepcji sztuki dramatyczno–teatralnej poety, która wyprzedziła swój czas. Autora interesuje w szczególności świadomość teatralna twórcy Pierścienia wielkiej damy, czyli zamierzone przeznaczenie utworów - wbrew polskim romantykom - dla sceny. Mowa też o poetyce dramatów, a także wyjątkowo bogatym słownictwie teatralnym. Autor nawiązuje do dociekań wielu poprzedników, m.in. Ireny Sławińskiej, Kazimierza Brauna, Sławomira Świontka, stawiając pytanie o możliwość renesansu zainteresowania dramaturgią Norwida, która w ostatnim dwudziestoleniu niemal zniknęła ze sceny.