Leokadia Hull w swojej książce przygląda się tekstom, które znacznie poszerzają repertuar odmian gatunkowych biografizmu – między biografią i autobiografią: to pisarstwo Henryka Grynberga, Janusza Głowackiego, a także Agaty Tuszyńskiej, szczególnie w tych tekstach, które mieszczą się w szeroko pojętej kategorii literatury dokumentu osobistego, a tak można klasyfikować dużą część ich dorobku. [...] Interpretacje Leokadii Hull są przekonujące, dobrze udokumentowane, świadczą o warsztatowym doświadczeniu. Sięga ona po różne konteksty interpretacyjne, przywołuje stany badań, przygląda się innym odczytaniom, swój głos badawczy wpisując w filologiczną tradycję lektur polonistycznych. Nie traci z oczu komentarzy historyków literatury, otwiera także perspektywę dalszych możliwych węzłowych i palących zagadnień.

Fragment recenzji dr. hab. Pawła Tańskiego