Nikt nie jest w stanie wyrównać krzywd, jakich doznali Polacy ze strony instytucji totalitarnego państwa lat 1944–1956, do których w owym czasie zaliczało się sądownictwo wojskowe. Można jednak — i należy — dokonać rozrachunku z przeszłością: oddzielić prawo od bezprawia, rzeczywiste przestępstwa od czynów będących w istocie próbą przeciwstawienia się narzuconemu przemocą systemowi. Jest to również zadanie historyków, w pełni uzasadnione rolą, jaką prawo tego okresu oraz sądy wojskowe spełniały w wymiarze „sprawiedliwości"" w wojsku, a od jesieni 1944 r. także -jak to określa historiografia - w „wewnętrznym podboju społeczeństwa polskiego"". Książka, w której postawiono za cel dokonanie analizy funkcjonowania sądów wojskowych w Wojsku Polskim na froncie wschodnim w latach 1943-1945, ze szczególnym uwzględnieniem ich działalności orzeczniczej, stanowi krok w tym kierunku.